Miód z mojej pasieki na tej stronie sprzedaż miodu


 Jak wygląda historia dzisiejszego miodu.

Go to Top

Miód funkcjonuje od wieków w kuchni i kulturze całego świata. Pierwsze wzmianki o nim pojawiają się już u w malowidłach naskalnych znajdujących się nieopodal Walencji w Hiszpanii. Ich wiek datuje się na około 12 tysięcy lat, ale przedstawiona na nich kobieta odbierająca miód z pewnością nie była pierwszą, która zaznała jego cudownych walorów smakowych i zdrowotnych. Naukowcy odkryli, że miód istniał na naszej planecie już przynajmniej 30 mln lat temu. Pierwsze jego ślady wskazują właśnie na taki wiek, chociaż pszczoły istniały na ziemi już 40 mln lat temu.

Dla człowiek pierwotnego, który z takich trudem zdobywał pokarm, miód z pewnością był niemałym rarytasem. Jedynymi przeszkodami, jakie dzieliły naszych praprzodków od zdobycia tego cennego surowca były niedźwiedzie oraz same pszczoły, jednak widmo użądlenia nie odwodziło ich od prób pozyskiwania miodu. Do jedzenia wykorzystywano wszystko, co było z miodem związane, również pyłek kwiatowy i larwy pszczół. Mitologia grecka podaje, że miód był pokarmem bogów, chrześcijanie natomiast, znają dobrze biblijną krainę „mlekiem i miodem płynącą”. Cudowne właściwości miodu opiewa również legenda, której pochodzenia upatrywać należy w Ameryce Południowej. Podanie to mówi, że: „Na początku zwierzęta były ludźmi i żywiły się wyłącznie miodem”.

Jednakże miód w starożytności był nie tylko produktem spożywczym, ale też typowo leczniczym i potwierdzają to świadectwa pochodzące ze starożytnego Egiptu, Babilonu czy Chin. Lecznicze właściwości miodu, jako pierwsi odkryli ponoć starożytni Egipcjanie. Oni to pragnąć oddać bogom to, co najlepsze, na stałe połączyli miód ze składanymi przez siebie ofiarami. Początek hodowli pszczół, w celu pozyskiwania prawdziwego miodu, pochodzi również ze starożytnego Egiptu. W pewnym momencie dziejów tego państwa zaczęto wielbić pszczoły i nadano im miano symbolu faraona. Od tej chwili miód był jednym z niezbędnych składników grobowego uposażenia zmarłych władców. W czasach Ramzesa II natomiast nastąpiła tak ogromna eskalacja wagi miodu, że część wynagrodzenia wyższych urzędników państwowych wypłacana była nie w obowiązującej wtedy walucie, ale właśnie w miodzie.

Miód jednak nie stał się wyłączną domeną Egipcjan, jego wartość docenili również starożytni Grecy a wzmianki o nim pojawiają się kilkakrotnie między innymi w „Iliadzie” i „Odysei” Homera. Zwolennikiem stosowania miodu był również ojciec medycyny, niezapomniany Hipokrates. Skoro więc w Grecji miód zrobił taką furorę, nie trudno się domyśleć, że i Rzymianie poddali się fali miodowego szaleństwa. Produkcja pszczelarska po jakimś czasie stała się jedną z najprężniej rozwijający się gałęzi przemysłu.

Egipcjanie, Sumerowie, Babilończycy, Hetyci, Grecy, Rzymianie, Chińczycy – oni wszyscy poznali i docenili wartość miodu. Ranga, jaką posiadał on w starożytnym świecie przemawia do wyobraźni. Skoro ludy, które wspięły się na wyżyny swoich możliwości, ceniły miód nie tylko w kuchni, ale i jako produkt leczniczy, to i my dzisiaj powinniśmy zwrócić na niego baczną uwagę.

 

Miód w pigułce.

Go to Top

Miód jest produktem spożywczym wytwarzanym przez pszczoły miodne a także błonkówki, w tym osy należące do podrodziny Polistinae. W produkcji miodu jednak najbardziej

efektywne i cenione są pszczoły miodne, to one przetwarzają nektar z roślin miododajnych na słodki napój o cechach leczniczych. Miód występuje w dwóch rodzajach, jako naturalny produkt pszczeli oraz jako miód sztuczny, wytwarzany poprzez rozkład cukrów złożonych na cukry proste. Jednakże ten rodzaj miodu łączy z prawdziwym jedynie myląca nazwa.

Miody ze względu na swój rodzaj dzielimy na:

  •  spadziowe
  •  nektarowe (inaczej kwiatowe)
  •  mieszane (spadziowo-nektarowe lub nektarowo-spadziowe)

W zależności od rodzaju miód posiada konsystencję płynną bądź stałą. Płynna postać miodu nazywana jest potoką a stała kruszcem. Jeżeli chodzi o barwę, miód pszczeli występuje nie tylko w kolorze brunatno-brązowym, ale i żółtawym oraz białym.

 

Ul od kuchni, czyli jak powstaje miód.

Go to Top

Ul to ogromna hala produkcyjna a zarazem pszczeli dom. W tym domy każda pszczoła ma swoje, ściśle określone zadanie. Robotnice przeznaczone są do zbierania nektaru a także jego przetwarzania. Królowa zazwyczaj jest tylko jedna, a jej zadaniem jest wyłącznie składanie jajeczek, a więc „tworzenie” nowych pokoleń pszczół, które będą pracowały przy produkcji miodu. Oprócz królowej oraz robotnic, w ulu znajdziemy również trutnie, które mają wdzięczne zadanie, zapładniania młodych królowych. W sumie w ulu może żyć nawet 40 tysięcy pszczół.

Pszczoły są zwierzętami niezwykle pracowitymi i konsekwentnymi. Potrafią pokonać nawet 10 kilometrów, by zdobyć nektar i przetransportować go do ula. Kiedy już nektar znajdzie się w ulu, robotnice trawią go częściowo, by następnie umieścić go w plastrach. W praktyce wygląda to tak, iż sacharoza, zawarta w nektarze, pod wpływem kwasu mrówkowego (HCOOH), a także enzymów zawartych w organizmie pszczoły, przekształca się w glukozę oraz fruktozę – cukry proste, które wymieszane razem tworzą miód.

W uproszczeniu proces ten przebiega wedle wzoru:

C12H22O11 + H2O → C6H12O6 + C6H12O6

Powstała zawiesina nie jest jeszcze miodem, jaki znamy. Zawiera ona bowiem dużą ilość wody, która mogłaby doprowadzić do rozwoju drożdży, a tym samym do fermentacji, tak więc powstały na tym etapie produkt nie nadaje się jeszcze do spożycia. Żeby uniemożliwić rozwój drożdży w produkowanym właśnie miodzie, pszczoły trzepoczą skrzydełkami, wytwarzając w ulu cyrkulację powietrza, która osusza zawiesinę znajdującą się w plastrach. Po osuszeniu plastrów robotnice zaklejają je woskiem (substancją, która wykorzystywana jest przez ludzi do produkcji świec).

Po jakimś czasie, kiedy miód jest już gotowy do spożycia, pszczelarz wyjmuje z ula ramki, w których zwykle umieszczane są plastry. Pozbywa się warstwy wosku, a następnie wydobywa miód z plastrów. Żeby ten proces ułatwić ramki umieszcza się w specjalnym urządzeniu zwanym wirówką. Wirówka wytwarza siłę odśrodkową, dzięki miód sam się z ramek wylewa.

Po wydobyciu miodu następuje proces jego filtracji.
 

Miód rozłożony na części pierwsze.

Go to Top

Kupując różnorodne produkty w sklepach czy marketach, czasami zastanawiamy się jak wygląda ich chemiczna postać. Zastanawiamy się, co sprawia, że miód nie tylko cudownie smakuje, ale również leczy. Z miodem do czynienia mam od wielu lat, prześwietliłem go na wylot i wiem, co zawiera i jakie działanie wykazują składniki w nim zawarte.

W miodzie znajdziemy ogromne ilości składników nie tylko energetycznych, ale i budulcowych i odżywczych. Nie trudno się domyślić, że w składzie przeważają węglowodany, ale wcale nie jest on taki ubogi. 34% miodu to glukoza, 39% to fruktoza, a maltoza stanowi ok. 7,3%. Reszta natomiast to istna skarbnica witamin i mikroelementów. W miodzie najdziemy między innymi: potas, żelazo, magnez, wapń, fosfor, kobalt, chlor i mangan. Ponadto miód jest znaczącym źródłem witamin z grupy B oraz kwasów foliowego oraz pantotenowego. Zawiera acetylocholinę, która powoduje rozszerzanie naczyń krwionośnych, skurcze mięśni gładkich oskrzeli, jelit i pęcherza moczowego, a także obniża ciśnienie krwi.

W miodzie znajduje się również niewielka ilość związków azotowych, białek i enzymów. Najważniejszym z nich jest inwertaza, która powodując liczne procesy, doprowadza do reakcji, w której powstanie nadtlenek wodoru (związek o właściwościach bakteriobójczych). Miód zawiera również bliżej nieokreślone substancje o charakterze hormonalnym a także witaminy A, C oraz biotynę.

Miód jest produktem dość kalorycznym, przeciętnie 100 grama tego produktu zawiera ok. 320-330 kcal.

Barwa miodu, o której wspominaliśmy wcześniej, zależna jest od barwników, w tym karotenoidów – ksantofilu oraz beta-karotenu. Smak natomiast zależny jest od kwasów organicznych, wśród których przeważają kwasy glukonowy, jabłkowy oraz cytrynowy. Aromat miodu zależny jest od występowania w nim olejków eterycznych. Jako ciekawostkę podam, że może ich być nawet 50.
 

Znaczenie miodu dla organizmu człowieka

Go to Top

Jak pisałem wcześniej miód może mieć nawet 330 kcal w 100 gramach, wynika z tego, że jest doskonałym materiałem energetycznym dla ludzkiego organizmu. Glukoza i fruktoza obecne w miodzie wzmacniają organizm, przeciwdziałają spadkowi wydajności pracy i usprawniają procesy myślowe. Cukry te wchłaniane są z układu pokarmowego do krwi, a tam przekształcają są w energię bądź też odkładają w wątrobie w postaci glikogenu. Działanie to sprawia, że miód jest bardzo pożądanym składnikiem diety osób pracujących fizycznie a także tych przemęczonych pracą umysłową. Bardzo często do jego regularnego spożywania przyznają się sportowcy wyczynowi.

Wspomniane wyżej cukry proste biorą również udział w procesie detoksykacji organizmu, czyli mówiąc prostym językiem, usuwają z niego wszystko to, co zbędne (produkty przemiany materii, metabolity alkoholu czy nikotyny, metale ciężkie itp.). Miód działa na ludzki organizm antybakteryjnie. Działanie to wiąże się przede wszystkim z obecnością w nim nadtlenku wodoru, mniejsze, ale efektywnie wspomagające działanie antybakteryjne wykazują również flawonoidy, oraz olejki eteryczne zawarte w miodzie.

Cholina, którą znajdziemy w miodzie działa osłonowo na wątrobę i aktywuje wydzielanie żółci a acetylocholina wspomaga układ krwionośny i obniża ciśnienie krwi. Korzystny wpływ na ciśnienie wywierają również jony metali, które ponadto wspomagają produkcję erytrocytów (czerwonych krwinek) oraz podnoszą poziom hemoglobiny (natlenowanie krwi).

Miód to istne zbawienie dla ludzkiego organizmu, oprócz wszystkich, wymienionych wcześniej właściwości wykazuje on korzystne działanie na układ nerwowy oraz podnosi odporność. Bardzo wskazane jest więc dodawanie go do herbaty w okresach wzmożonej zachorowalności na grypę i przeziębienie. Jego rozgrzewające oraz wzmacniające działanie może przynieść ulgę w chorobie a także przez nią zabezpieczyć.
 

Miód – krystalizacji i dekrystalizacji.

 

Go to Top

Film zamieszczony powyżej przedstawia proces krystalizacji miodu w szklanym słoiku. Nagranie przedstawia zmiany, jakie zachodzą w słoiku z miodem, w okresie 30 dni od wywirowania miodu z plastra.

Krystalizacja to naturalne zjawisko, które samoczynnie występuje w każdym prawdziwym miodzie. Niekiedy zachodzi ona szybko, w innym przypadku trwa to dłużej, wszystko zależy przede wszystkim od tego, z czego pszczoły wyprodukowały miód, a także od tego, jaki jest stopień jego dojrzałości. W telegraficznym skrócie polega ona na nadaniu miodowi właściwej konsystencji. Miody różnią się od siebie stanem skupienia. Jedne są płynne, inne stałe (wspomniana wcześniej potoka i kruszec). Różnica stanów skupienia zależna jest od procesów, które zachodzą w miodzie. Proces krystalizacji nie ujmuje właściwości leczniczych czy odżywczych, natomiast skład miodu, zarówno przed, jak i po niej jest taki sam.

Dekrystalizacja natomiast jest procesem całkowicie odwrotnym do krystalizacji. Stosowana jest w przemyśle i w przeciwieństwie do krystalizacji, jest całkowicie mechaniczna. Polega ona na podgrzaniu skrystalizowanego już miodu do temperatury około 50°C a maksymalny czas tego podgrzewania wynosi 48 godzin. Nieodpowiednio przeprowadzona dekrystalizacja sprawia, że ilość HMF (hydroksymetylofurfuralu) w miodzie diametralnie rośnie. Związek ten nie ma wartości odżywczej, a co istotne nie jest on również trawiony przez nasze enzymy. Poprzez ten fakt miód gubi lecznicze, bakteriobójcze, odżywcze i wzmacniające właściwości. W celu zapobieżenia takiemu biegowi wydarzeń, należy przeprowadzić proces dekrystalizacji miodu w sposób ostrożny, podgrzewając miód maksymalnie do 40°C, a co najistotniejsze, w ciągu doby kilkukrotnie mieszając miód przez około 15 minut.

Dekrystalizacja przydatna jest nie tylko w przy konfekcjonowaniu miodu ze zbiorczych opakowań, ale również umożliwia otrzymanie miodu kremowanego, który to zawierać będzie drobniutkie kryształki. Proces jego uzyskiwania nazywany jest kremowaniem. Miód ten jest

smaczny i łatwy w smarowaniu, idealny do kanapek czy tostów, charakteryzuje się kremowym kolorem, jednakże jest stworzony sztucznie. Miód taki przechowywany w stałej temperaturze, nawet przez kilka miesięcy nie traci swoich walorów organoleptycznych i smakowych.
 

Miód w kosmetyce

Go to Top

Miód od wieków jest cenionym produktem pielęgnacyjnym. Już historyczna Kleopatra dodawała go do swoich kąpieli, żeby zachować młody i piękny wygląd skóry, natomiast żona Nerona – Popeea mieszała miód z mlekiem i powstałą miksturą okładała twarz w celu zahamowania procesów starzenia. Te wielkie damy doskonale zdawały sobie sprawę, jak ogromny potencjał pielęgnacyjny kryje się w miodzie. Ten naturalny, pszczeli produkt to nie tylko zdrowie i witalność, ale i uroda, którą mamy dosłownie na wyciągnięcie ręki.

W czasach nowożytnych miód w masowej produkcji kosmetycznej pojawił się już w XIX wieku. Stosowany był tym chętniej, im więcej faktów na temat jego działania odkrywano. Największe jednak znaczenie miało to, że miód jest naturalnym antybiotykiem a na skórze wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne i antywirusowe. Miód ponadto jest doskonałym środkiem nawilżającym skórę. Wykazuje on zdolność do zatrzymywania wody w warstwach naskórka oraz posiada działanie okluzyjne.

Odżywia i uelastycznia naskórek a także pomaga w zachowaniu naturalnego płaszcza lipidowego skóry. Miód wykorzystywany jest do produkcji kremów, pomadek, odżywek do włosów, balsamów do ciała, peelingów a także mydeł i środków zwalczających cellulit. Jego kojące i relaksujące właściwości wykorzystuje się nie tylko w celach stricte pielęgnacyjnych, ale także dla relaksacji ciała podczas zabiegów. Zniewalający zapach miodu znacznie podnosi komfort stosowania specyfików a także sprawia, że stosująca je osoba może poczuć się naprawdę wyjątkowo.

Miód jest doskonałym produktem do pielęgnacji włosów, delikatnie je rozjaśnia, zapobiega puszczeniu i elektryzowaniu. Połączony z olejami i naniesiony na skalp koi podrażnioną skórę głowy a także przyspiesza porost włosów. Kąpiele z miodem uspokajając wrażliwą skórę oraz otaczają ją warstwą ochronną, dzięki czemu jest odporniejsza na działanie detergentów bądź niesprzyjających warunków pogodowych. Ponadto miód wykazuje działanie przeciwzmarszczkowe oraz ujędrniające, jest nieodzowny do pielęgnacji suchej, odwodnionej skóry oraz skutecznie walczy z niedoskonałościami takimi jak krosty czy zaskórniki.

Najpopularniejsze przepisy na domowe kosmetyki z miodem:

Maseczka oczyszczająca: 2 łyżki miodu połączyć z łyżką mąki owsianej. Utrzeć i nakładać na skórę na 20 minut. Po tym czasie spłukać obficie ciepłą wodą.

Miodowo-sosnowa kąpiel: garść pędów sosny zalać 3 litrami wody i gotować pod przykryciem przez 10 minut. Ostudzić i wlać do wanny dodając jednocześnie 200 gram miodu. Dwudziestominutowa kąpiel w takiej mieszance zmniejszy bóle reumatyczne, uspokoi i jednocześnie pobudzi krążenie krwi oraz zadziała moczopędnie.

Odżywka do włosów z miodem: 3 łyżki oliwy z oliwek wymieszać w 100 gramach miodu. Włosy zwilżyć ciepłą wodą i dokładnie rozprowadzić na nich powstałą maseczkę. Najlepsze

działanie uzyskamy nakładając na głowę czepek i podgrzewając wszystko suszarką. Po około pół godziny maseczkę należy zmyć używając delikatnego szamponu.

Przedstawiam filmik- relację z użycia miodowej maseczki.

Miód – rodzaje.

Go to Top

Możemy wyróżnić kilka rodzajów miodu:

Miód nektarowy, miody te nazywane są inaczej kwiatowymi i w większości przedstawiają się, jako jasne. Bardzo rzadko, choć jest to możliwe, możemy spotkać odmiany miodów kwiatowych, które charakteryzują się ciemnożółtym lub brązowym kolorem. Cechą charakterystyczną tej grupy miodów jest bez wątpienia intensywny i wyrazisty aromat. Miód taki powstaje z nektaru roślin miododajnych. Zwykle pszczoły tworzą miód z nektaru wielu różnych roślin, jednakże istnieje możliwość otrzymywania miodów odmianowych, które cechują się dominującą ilością nektaru, pobranego z jednej konkretnej rośliny. Pszczelarze w celu uzyskania takiego produktu, wybierają z ula miód momentalnie po przekwitnięciu pożądanej rośliny miododajnej. Ostateczna nazwa miodu nektarowego pochodzi od nazwy rośliny, z której dany miód został pozyskany. Najpopularniejszymi, polskimi roślinami miododajnymi są rzepak, gryka, lipa oraz kończyna.

Wśród miodów nektarowych wyróżniamy:

  •  wrzosowy – płynny, ciemnobrunatny o galaretowatej konsystencji. Po skrystalizowaniu ciemnobrunatny lub pomarańczowy.
  •  rzepakowy – płynny, w kolorze słomkowym. Po krystalizacji biały lub kremowy, bardzo słodki. Charakteryzuje się wyjątkowym aromatem rzepaku oraz dużą zawartością glukozy i aminokwasów.
  •  gryczany – popularnie stosowany do wyrobu miodów pitnych. Płynny, ciemnoherbaciany lub brunatny, lekko ostry w smaku i posiadający wyczuwalną nutę zapachową gryki.
  •  lipowy – płynny, żółty lub żółtozielony. Po krystalizacji żółtopomarańczowy lub brunatny, przed krystalizacją do złudzenia przypominający olej rycynowy. Lekko gorzki i ostry w smaku.
  •  akacjowy – płynny, bezbarwny lub jasnosłomkowy. Posiada dużo sacharozy, zapach mdły i słaby.
  •  koniczynowy – płynny, słomkowożółty o prawie niewyczuwalnym zapachu. Posmak kwaśny a po krystalizacji biała barwa.
  •  malinowy – płynny, żółty. Łagodny, kwaskowy z delikatnym posmakiem malin.
  •  wielokwiatowy – płynny, żółty. Łagodny, woskowy zapach, smak zależny od roślin wchodzących w skład.
  •  bławatkowy – złocistożółty o ostrym smaku.
  •  nawłociowy – szybko krystalizuje, duża zawartość kwarty cyny i rutyny.
  •  cząbrowy – płynny, ciemno-bursztynowy lub herbaciany. Ostry, ziołowy smak, bardzo dobra jakość.
  •  manuka – płynny, ciemny. Ostry smak i zapach.
  •  mniszkowy – płynny, jasnobrązowy. Słodki i wyrazisty w smaku.

Miody spadziowe są z pewnością rzadziej spotykane niż te kwiatowe. Łatwo zauważyć również, że są droższe. Sytuacja ta związana jest przede wszystkim z faktem, że w naszym kraju mamy tylko dwa gatunki miodów spadziowy, są to tzw. spadź liściasta oraz spadź iglasta. Spadź liściasta pozyskiwana jest z drzew liściastych, zwyczajowo z lipy, iglasta natomiast analogicznie z drzew iglastych.

Miody spadziowe są pełne różnorodnych substancji, które wspomagają leczenie układu oddechowego. Poprzez ten fakt, stały się one niesamowicie cenione w lecznictwie, nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Miody ze spadzi liściastej nie są jednak lubiane, za sprawą swego nieprzyjemnego smaku, te pochodzące z iglastej, prezentują smak łagodniejszy, lekko żywiczny. Jeśli chodzi o cechy charakterystyczne tego rodzaju miodów, posiadają one ciemną barwę z delikatnym odcieniem, zielonkawym, przypadku spadzi iglastej oraz ciemnożółtym, w przypadku liściastej. Kolor świeżej spadzi jest jaśniejszy, ciemnieje pod wpływem tlenu oraz światła.

Miód mieszany. Miód powstały w części z nektaru roślin miododajnych i w części ze spadzi iglastej lub liściastej. Charakteryzuje się ciemną barwą, smak natomiast jest zależny od rodzaju nektaru roślin.

Cechą charakterystyczną miodu mieszanego jest wysoka zawartość enzymów, które wykazują właściwości przeciwzapalne. Miód mieszany stosuje się głównie w infekcjach oraz chorobach serca. Stosowany jest również w kuchni, jako dodatek do potraw słodkich i słonych. Dzięki swojemu lekko korzennemu smakowi nadaje potrawom niezwykły aromat.

 

Miód w alkoholach

Go to Top

Już w czasach średniowiecza miód był popularnym dodatkiem do wszelakiego typu alkoholów. Do najpopularniejszych trunków tego typu w obecnych czasach, zaliczyć możemy przede wszystkim:

Wino miodowe Produkuje się je podobnie jak zwykłe wino, zastępując jedynie cukier miodem, zwykle w proporcji zamiast jednego kilograma cukru zużywamy półtorej kilograma miodu. Nazwa wino miodowe obowiązuje również wtedy, gdy do młodego wina dodamy miodu pitnego.

Miodówka, czyli nalewka miodowa Każdy zna smak domowej nalewki. Ja pamiętam czasy, gdy podczas wakacji u babcia leczyła moje przeziębienie właśnie miodową nalewką. Specyfik jest również uznanym lekarstwem w przypadku bólu gardła czy grypy. Jej rozgrzewające działanie przydaje się również podczas długich, mroźnych wieczorów :-) Największą zaletą miodówki jest fakt, iż jest ona bardzo łatwa w przygotowaniu, najlepiej podawać ją zimą, jako dodatek do kawy, herbaty lub grzanego piwa.

Krupnik Słodkawy likier, o smaku miodu i przyprawy korzennej. Prawdziwy, tradycyjny krupnik jest produkowany na bazie naturalnego miodu pszczelego, ziół i przypraw korzennych. W dawnych czasach stosowany przez szlachtę podczas polowań, kuligów i zabaw na mroźnym powietrzu. Najlepszy smak krupniku osiągniemy, gdy przed podaniem dobrze go podgrzejemy.

Miód pitny Ogromna moc słodyczy i świdrująco-rozgrzewających procentów. Produkowany w szerokim bukiecie smakowym (jest to możliwe poprzez doprawianie brzeczki sokami owocowymi lub odpowiednimi przyprawami). Miody pitne występują w czterech rodzajach, jako: półtoraki, dwójniaki, trójniaki i czwórniaki (różnią się one od siebie proporcją wody do miodu, z jakiej są produkowane). Najbardziej nasycone alkoholem są półtoraki. Im więcej miodu w tym napoju, tym dłużej musi on leżakować, aby uzyskać wyjątkowy smak i tak leżakują od półtorej roku do nawet dziesięciu.

Etiopski miód – Tedż Tedż różni się od naszych polskich miodowych napojów tym, że oprócz miodu zawiera w sobie odpowiednią ilość sfermentowanych liści słynnej w tamtych rejonach rośliny, która przez miejscowych nazywana jest psim drewnem, a także dzięki dodatkowi jej gorzkich korzeni. Zapach (aż za bardzo przypominający polski bimber). Tedż wyrabia się w każdej etiopskiej restauracji i barze. Napój ten podaje się w szklanych kolbach, takich, jakie spotkać mogliśmy w szkole na lekcjach chemii.

Poniżej podaje bardzo łatwy przepis na miodowego drinka:

Składniki: pół litra ciepłej wody, 12 łyżek miodu, 2 łyżki skórki z limonki, pół litra soku z limonki (świeżego).

Przygotowanie: Składniki połącz ze sobą w szklanym dzbanku lub szekerze tak, żeby miód całkowicie się rozpuścił i wstaw do lodówki. Po schłodzeniu porcjuj w kieliszki (mogą być szerokie szampanówki) i dodaj pokruszony lód.

 Miód – filmy

Miód szałwiowy

Go to Top

Filmik przedstawiam proces zwany miodobraniem, cała akcje odbywa się w mojej pasiece.

Ten filmik pokazuje dojrzały miód zasklepiony w plastrze woskowym.

Film znaleziony na YouTube, warto zobaczyć, akcja dzieje się w Malezji
Film pod tytułem – Miód i truskawki – smak Malezji, zapraszam

Na tym filmiku jest pokazane jak dobre może być śniadanie z miodem i owocami.